สาวโคกกลางห่างบ้าน ตอนที่ 1

เรื่อง      :           นิราศจากบ้านโคกกลาง   ตำบลห้วยยาง  อำเภอกระนวน  จังหวัดขอนแก่น – มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ (นามน)

รูปแบบ  :           กาพย์

เขียนถึง :           ครอบครัว

เส้นทาง :           บ้านโคกกลาง – อำเภอกระนวน – บ้านน้ำอ้อม – บ้านตอกเจี้ย – บ้านคำใหญ่ – วิทยาลัยการอาชีพหนองกุงศรี – อำเภอหนองกุงศรี – บ้านหนองสามขา – สะพานเทพสุดา – พุทธสถานภูสิงห์ – อำเภอสหัสขันธ์ – พิพิธภัณฑ์สิรินธร – วัดภูกุ้มข้าว – วัดพุทธนิมิตภูค่าว – หมู่บ้านถ้ำปา – อำเภอสมเด็จ – ตลาดสมเด็จ – สามแยกมหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ – บ้านหนองโพนสูง – มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ (นามน)

ยานพาหนะ       :           รถจักยายยนต์ 

สาวโคกกลางห่างบ้าน

ตอนที่ 1

                                    บ้านที่แสนอบอุ่น                                    คอยค้ำจุนด้วยความรัก

                                เกิดมาแจ้งประจักษ์                                              ความฟูมฟักจากครอบครัว

                        ความฝันที่สรรค์สร้าง                                          ต้องลาร้างคนใกล้ตัว

                        อนาคตจะมืดมัว                                                   ถ้าเรากลัวความห่างไกล

                        เก็บของใส่กระเป๋า                                               แล้วหอบเอาความฝันไป

                        พ่อแม่แสนอาลัย                                                  ลูกห่างไกลใฝ่ศึกษา

                        คิดถึงเมื่อวันวาน                                                 อีกไม่นานจะกลับมา

                        บ้านเรามีคุณค่า                                                    เป็นแก้วตาความผูกพัน

                        ความรู้คือชีวิต                                                     ฟ้าลิขิตด้วยความฝัน

                        จึงต้องจากกัน                                                     เพื่อรอวันฟ้าสดใส

                        ออกจากบ้านโคกกลาง                                       ระหว่างทางน้ำตาไหล

                        ต้องจากที่อาศัย                                                   ด้วยห่วงใยคะนึงหา

                        ครอบครัวที่คิดถึง                                               ยังตราตรึงทุกเวลา

                        อ้อมกอดของลูกยา                                              ความหรรษาเมื่อยังเยาว์

                        ถึงกระนวนชวนจิต                                             หวนให้คิดถึงภาพเก่า

                        เรื่องราวครอบครัวเรา                                         คิดแล้วเศร้าน้ำตาคลอ

                        สี่แยกมีไฟแดง                                                    ทุกหนแห่งไม่รั้งรอ

                        เพื่อฝันที่ถักทอ                                                    รีบกลับมอสานสร้างสรรค์

                        เร่งออกจากกระนวน                                            คิดทบทวนชวนเหหัน

                        ด้วยรักไม่แปรผัน                                                ทุกคืนวันไม่ลืมเลือน

                        ถึงบ้านน้ำอ้อมแล้ว                                              ต้องคลาดแคล้วไม่แชเชือน

                        ในจิตแสนสะเทือน                                              อีกกี่เดือนจะคืนมา

                        เจอด่านตำรวจค้น                                                หนีไม่พ้นในทุกครา

                        เศร้าสร้อยละห้อยหา                                            หลั่งน้ำตาด้วยอาลัย

                        ข้าวโพดต้มเรียงราย                                             เอาไว้ขายผู้ผ่านไป

                        นึกถึงครั้งเยาว์วัย                                                 แม่เคยได้ซื้อให้กิน

                        มาถึงบ้านตอกเจี้ย                                                นึกใจเสียน้ำตาริน

                        เพื่อฝันต้องโบยบิน                                              จึงยลยินถึงคำสอน

                        พ่อแม่คอยห่วงหา                                                ก่อนออกมาท่านให้พร

                        ลูกนี้จึงกล่าวกลอน                                              ขอวิงวอนอธิษฐาน

                        เรื่องร้ายจงหายหมด                                             อนาคตมีการงาน

                        การเรียนให้เชี่ยวชาญ                                           ให้แผ้วพานจากโรคภัย

                        บรรยากาศเพลินตา                                              ท้องทุ่งนาปลิวไสว

                        ชุ่มชื่นในหัวใจ                                                     มองทางไหนชอุ่มเขียว

                        สามแยกบ้านคำใหญ่                                            เลี้ยวซ้ายไปหนทางเปลี่ยว

                        ต้องเทียวทางคนเดียว                                           ไม่แลเหลียวเร่งเร็วพลัน

                        คิดแล้วน่าใจหาย                                                 กลัวเรื่องร้ายหนีไม่ทัน

                        นึกไปก็โศกศัลย์                                                  อยากเหหันกลับคืนบ้าน

                        การจากบ้านเคยอยู่                                               น่าหดหู่ทุกสถาน

                        จิตใจที่เบิกบาน                                                   กลับฟุ้งซ่านถึงบ้านเรา

นางสาวจินตนาพร   หล่อยดา     ชั้นปีที่ 4     หมู่ 2     รหัสนักศึกษา 57210406202     สาขาวิชาภาษาไทย