วันศุกร์ที่ 22 กันยายน พ.ศ. 2560

สาวโคกกลางห่างบ้าน ตอนที่ 2

เรื่อง      :           นิราศจาก บ้านโคกกลาง   ตำบลห้วยยาง  อำเภอกระนวน  จังหวัดขอนแก่น – มหาวิทยาลัย     กาฬสินธุ์ (นามน)
รูปแบบ  :           กาพย์
เขียนถึง :           ครอบครัว
เส้นทาง :           บ้านโคกกลาง – อำเภอกระนวน – บ้านน้ำอ้อม – บ้านตอกเจี้ย – บ้านคำใหญ่ – วิทยาลัยการอาชีพหนองกุงศรี – อำเภอหนองกุงศรี – บ้านหนองสามขา – สะพานเทพสุดา – พุทธสถานภูสิงห์ – อำเภอสหัสขันธ์ – พิพิธภัณฑ์สิรินธร – วัดภูกุ้มข้าว – วัดพุทธนิมิตภูค่าว – หมู่บ้านถ้ำปา – อำเภอสมเด็จ – ตลาดสมเด็จ – สามแยกมหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ – บ้านหนองโพนสูง – มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ (นามน)
ยานพาหนะ       :           รถจักยายยนต์ 

สาวโคกกลางห่างบ้าน

ตอนที่ 2



                                                 ถึงวิทยาลัย                                                  ป่าพงไพรทำให้เหงา
                             จิตใจเริ่มมัวเมา                                                   ทุกวันเสาร์เศร้าโศกา
                                      ตำรวจตรวจตั้งด่าน                                              มีรถผ่านวิ่งไปมา
                            สามแยกมีศาลา                                                    นองน้ำตาต้องคลาไคล
                                     หวนคิดถึงพ่อแม่                                                  ด้วยรักแท้ไม่หวั่นไหว
                            เส้นทางที่ก้าวไป                                                 ลูกตั้งใจต้องได้ดี
                            เลี้ยวขวาอย่างเร่งรีบ                                            การอาชีพหนองกุงศรี
                            คิดถึงทุกชีวี                                                         มิตรไมตรีความหรรษา                
เข้าเขตหนองกุงศรี                                               เป็นสุขีดีหนักหนา
แวะพักผ่อนกายา                                                 ถึงเวลาค่อยคลาไคล
อยู่ที่ปั๊มน้ำมัน                                                      นึกถึงวันต้องจากไกล
ห่างลาที่อาศัย                                                       แสนเศร้าใจเติมต่อฝัน
ถึงบ้านหนองสามขา                                            จากทุ่งนาทุกสิ่งอัน
คิดถึงบ้านทุกวัน                                                  ความผูกพันภูมิลำเนา
บ้านเราเฝ้าคะนึง                                                  ให้คิดถึงตามเป็นเงา
สายสมพัดพลิ้วเบา                                               ยิ่งทำเอาเปล่าเปลี่ยวใจ
นึกเห็นหน้าพ่อแม่                                               รู้สึกแย่แลอาลัย
เดินทางมายาวไกล                                               ที่อาศัยเคยหลับนอน
อากาศที่ร่มรื่น                                                     ควรสดชื่นกลับอาวรณ์
หวนถึงทุกคำสอน                                               ความอาทรจาวกครอบครัว
สะพานเทพสุดา                                                  ก็นำพาให้หมองมัว
ลูกนี้รู้สึกกลัว                                                      ด้วยพันพัวจากหัวใจ
อยากกลับคืนถิ่นฐาน                                            สุขสำราญเริงฤทัย
นึกแล้วก็หวั่นไหว                                               อยากกลับไปใจเริ่มหวิว
บรรยากาศพาสบาย                                                             ได้ผ่อนคลายลมไหวปลิว
มีจุดให้ชมวิว                                                        ชมภาพทิวบนสะพาน
                           ท้องฟ้ามีสีคราม                                                    สวยงดงามเหมือนวันวาน
                           อยากอยู่ดูให้นาน                                                  แต่มีการไปสานฝัน
                                   คิดถึงซึ่งปลายทาง                                                ไม่จืดจางสู้ฝ่าฟัน
ก้าวไปในทุกวัน                                                  ชั่วนิรันดร์ไม่ประวิง
                                  ถึงพุทธสถาน                                                        เขาเรียกขานว่าภูสิงห์
                                  หลากหลายทั้งชายหญิง                                        ต่างพึ่งพิงกราบบูชา
                                  บันไดขึ้นสูงชัน                                                    ทางสวรรค์ช่างตา
                         ผู้คนต่างศรัทธา                                                    พากันมากราบขอพร
                         ขึ้นไปมีทิวทัศน์                                                    พร้อมทั้งวัดป่าดงดอน
                         ทางเดินมีลูกศร                                                     จราจรเรียบร้อยหมด
                         เมื่อมองลงข้างล่าง                                                ทุกสิ่งอย่างสวยงามงด
                         บันไดโค้งเคี้ยวคด                                                 น่าจำจดประทับใจ
                         เขาสูงทำใจหวิว                                                    ลมลอยลิ่วพลิ้วพลิ้วไหว
                         เสียงนกร้องก้องใส                                               เพลินฤทัยได้มาเยือน

นางสาวจินตนาพร   หล่อยดา     ชั้นปีที่ 4     หมู่ 2     รหัสนักศึกษา 57210406202     สาขาวิชาภาษาไทย

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น