สาวโคกกลางห่างบ้าน ตอนที่ 4

เรื่อง      :           นิราศจาก บ้านโคกกลาง   ตำบลห้วยยาง  อำเภอกระนวน  จังหวัดขอนแก่น – มหาวิทยาลัย     กาฬสินธุ์ (นามน)

รูปแบบ  :           กาพย์

เขียนถึง :           ครอบครัว

เส้นทาง :           บ้านโคกกลาง – อำเภอกระนวน – บ้านน้ำอ้อม – บ้านตอกเจี้ย – บ้านคำใหญ่ – วิทยาลัยการอาชีพหนองกุงศรี – อำเภอหนองกุงศรี – บ้านหนองสามขา – สะพานเทพสุดา – พุทธสถานภูสิงห์ – อำเภอสหัสขันธ์ – พิพิธภัณฑ์สิรินธร – วัดภูกุ้มข้าว – วัดพุทธนิมิตภูค่าว – หมู่บ้านถ้ำปา – อำเภอสมเด็จ – ตลาดสมเด็จ – สามแยกมหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ – บ้านหนองโพนสูง – มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ (นามน)

ยานพาหนะ       :           รถจักยายยนต์ 

สาวโคกกลางห่างบ้าน

ตอนที่ 4

                                     วัดพุทธนิมิต                                           ภูค่าวคิดจิตเวียนวน

                                ในใจที่ร้อนรน                                                    ความสับสนถาโถมมา

                        เจดีย์ยอดสีทอง                                                    ที่เนื่องนองด้วยศรัทธา

                        เคารพกราบบูชา                                                  พาอุราแสนชื่นบาน

                        พระพุทธไสยาสน์                                               มีพระธาตุแลวิหาร

                        อีกเรื่องเล่าตำนาน                                               เขากล่าวขานโบราณมา

                        สถานที่ท่องเที่ยว                                                แหล่งยืดเหนี่ยวในบรรดา

                        พระนอนบนแผ่นผา                                           ช่วยนำพาคนทั้งผอง

                        นกยูงสวยสง่า                                                     เที่ยวเริงร่าทำลำพอง

                        เดินมาเป็นคู่สอง                                                 ดูเรืองรองวับวามไหว

                        นกยูงสวยสง่า                                                     เที่ยงเราร่าทำลำพอง

                        เดินเคียงเป็นคู่สอง                                              งามเรืองรองวับวามวาว

                        สถานที่ศักดิ์สิทธิ์                                                 ทุกชีวิตมีเรื่องราว

                        พระอาทิตย์สกาว                                               ส่องแสงพราวอร่ามงาม

                        ต้นไม้ให้ร่มเงา                                                   พาใจเฉาเปล่าเปลี่ยวใจ

                        คิดถึงคนห่างไกล                                               น้ำตาไหลให้กล้ำกลืน

                        หน้าที่อันยิ่งใหญ่                                                พาฤทัยให้ต้องฝืน

                        จากจุดที่เคยยืน                                                   อยากกลับคืนอ้อมกอดเรา

                        ทุ่งนาที่ล้อมรอบ                                                 คือคำตอบของความเหงา

                        คิดถึงภูมิลำเนา                                                   ลมบางเบาพัดเอาไป

                        ถึงหมู่บ้านถ้ำปลา                                                หลายเวลาพาหวั่นไหว

                        คะนึงถึงคนไกล                                                  สายน้ำไหลให้ร่มเย็น

                        วิชาคือชีวิต                                                          เราต้องคิดอ่านให้เป็น

                        ต้องลำบากยากเข็ญ                                              กว่าจะเห็นหนทางเดิน

                        ทุ่งหญ้าปลิวไสว                                                 มองดูไปแสนเพลิดเพลิน

                        นกน้อยล่องลอยเหิน                                           บินว่อนเผินละลานตา

                                ในทุ่งนามีข้าว                                                     ต้นมะพร้าวโบกไปมา

                        ริมข้างทางมีปลา                                                 ชาวบ้านหามาไว้ขาย

                        หนองน้ำเห็นดอกบัว                                          ใจระรัวโดดเดียวดาย

                        คิดถึงคนข้างกาย                                                 ทั้งน้องชายเคยเล่นกัน

                        ผ่านทางเข้าคำม่วง                                               รู้สึกง่วงขึ้นมาพลัน

                        มีอาการงงงัน                                                      รีบดึงดันเร่งเร็วไว

                        ถึงอำเภอสมเด็จ                                                   ยาสักเม็ดคงจะไหว

                        เหนื่อยจากเดินทางไกล                                        อยากรีบไปให้ถึงมอ

                        มาตอดอยู่สี่แยก                                                   เป็นครั้งแรกที่ต้องรอ

                        เมื่อไหร่จะเพียงพอ                                              น้ำตาคลอแดดแผดเผา

                        ติดไฟแดงอยู่นาน                                                 แสนสงสารห่อเหี่ยวเฉา

                        มองดูคนอื่นเขา                                                    ก็ทำเอาจิตร้อนรน

                        รถเคลื่อนออกจากที่                                             อย่างเร็วรี่อลวน

                        ผู้คนต่างสับสน                                                     เปลี่ยนเร็วจนแทบไม่ทัน

นางสาวจินตนาพร   หล่อยดา     ชั้นปีที่ 4     หมู่ 2     รหัสนักศึกษา 57210406202     สาขาวิชาภาษาไทย